به گزارش خبرگزاری حوزه، رهبر شهید انقلاب در شرح روایتی از امام باقر(ع)، به تبیین حقیقت «خوف واقعی» از خداوند و جلوههای آن در زندگی مؤمن میپردازند.
امام باقر(ع) فرمودند:
«قَالَ فِی التَّوْرَاةِ مَکْتُوبٌ فِیمَا نَاجَی اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ بِهِ مُوسَی بْنُ عِمْرَانَ: یَا مُوسَی، خَفْنِی فِی سِرِّ أَمْرِکَ، أَحْفَظْکَ مِنْ وَرَاءِ عَوْرَتِکَ، وَاذْکُرْنِی فِی خَلَوَاتِکَ وَعِنْدَ سُرُورِ لَذَّاتِکَ، أَذْکُرْکَ عِنْدَ غَفَلَاتِکَ.»
شرح حدیث:
حضرت میفرمایند: از جمله مناجاتهای خدای متعال با موسی بن عمران، این مطلب است که: در باطن دل و در عمق جان خود از من خوف و خشیت داشته باش؛ یعنی خوف واقعی، نه خوف ظاهری.
اگر چنین کردی، نتیجهاش این است که من نیز باطن و درون زندگی تو را حفظ خواهم کرد.
هر انسانی در باطن وجود خود ضعفها و نقصهایی دارد که اگر برای مردم، چه در دنیا و چه در آخرت، آشکار شود، موجب رنج و ناراحتی او خواهد شد. انسان دوست ندارد دیگران از ضعفهایش آگاه شوند.
خدای متعال میفرماید: مرا در خلوت خود یاد کن. اینگونه نباشد که یاد خدا فقط در میان مردم و در ظاهر باشد؛ بلکه در خلوت، در باطن قلب، در تنهاییها و در نیمهشبها نیز مرا یاد کن.
«وَعِنْدَ سُرُورِ لَذَّاتِکَ»؛ آن هنگام که از نعمتی لذت میبری و شادی نصیبت شده است نیز به یاد خدا باش. انسان نباید فقط در مصیبتها و سختیها به یاد خدا بیفتد، بلکه در هنگام بهرهمندی از نعمتها و لذتهای زندگی نیز باید خدا را یاد کند.
آنجا که زندگی شیرین است و همه چیز برای انسان فراهم است، همانجا نیز جای یاد خداست.
سپس میفرماید: «أَذْکُرْکَ عِنْدَ غَفَلَاتِکَ»؛ اگر چنین باشی، من نیز در لحظاتی که دچار غفلت میشوی، آن هنگام که بیم افتادن، لغزش و سقوط در پیش داری، تو را یاد خواهم کرد و از تو محافظت خواهم نمود.
منبع: شرح حدیث از رهبر شهید انقلاب امام خامنهای، مقدمه درس خارج، 1394/2/7
نظر شما